Blue Flower

Το σύνδρομο Πάρκινσον ττεριγράφηκε αττο τον Parkinson το 1817. Το σύνδρομο έχει πολλές αιτίες αλλά η πιο συχνή μορφή του είναι η ιδιοπαθής.

Η νόσος του Πάρκινσον είναι η πιο συχνή εκφυλιστική νόσος του ΚΝΣ μετά την Alzheimer. Στη Μ. Βρετανία, το σύνολο των ασθενών με Πάρκινσον υπολογίζεται σε 120.000 με το ετήσιο κόστος νοσηλείας τους να υπερβαίνει τα 600 εκ. Ευρώ. Στις ΗΠΑ, υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 900.000 ασθενείς. Ο επιπολασμός είναι 20/100.000 και η επίπτωση 150/100.000. Προσβάλλει 1 άτομο κάθε 100 πάνω από την ηλικία των 60 ετών και 2 κάθε 100 πάνω από την ηλικία των 70 ετών. Το 10% των ασθενών είναι νεότεροι από 40 ετών. Στις ΗΠΑ, η πυραμίδα κατανομής ηλικιών δεικνύει ότι υπάρχουν 45.000.000 άτομα άνω των 60 ετών. Η νοσηρότητα σε αυτό τον πληθυσμό είναι τρεις φορές μεγαλύτερη απ' ό,τι στο γενικότερο πληθυσμό. Προβλέπεται ότι περί το έτος 2040 η νόσος του Πάρκινσον θα αποτελεί τη 2η συχνότερη αιτία θανάτου μετά τον καρκίνο.

 

Κλινική εικόνα

Η νόσος διαγιγνώσκεται από τα παρακάτω κύρια κλινικά ευρήματα:

Αδρός τρόμος θεωρείται ότι είναι τρόμος θέσεως(postural tremor). Συνήθως αρχίζει μονόπλευρα στα άνω άκρα και προοδευτικά επεκτείνεται σε όλα τα μέλη. Η κίνηση των δακτύλων στις με- τακαρποφαλαγγικές αρθρώσεις συνδυάζεται με κινήσεις του αντίχειρα (εικόνα «μέτρησης νομισμάτων»).

Δυσκαμψία. Σε παθητική κίνηση οι μύες υποχωρούν στην πίεση με μια σειρά αναπηδήματα «δυσκαμψία οδοντωτού τροχού». Όταν η δυσκαμψία είναι ομαλή και «πλαστική» λέγεται «δυσκαμψία μολυβδοσωλήνα».

Βραδυκινησία. Χαρακτηρίζεται από δυσκολία στην έναρξη της κίνησης (ακινησία) και βραδύτητα (βραδυκινησία). Οι κινήσεις μικρών μυών επηρεάζονται περισσότερο στα αρχικά στάδια της νόσου. Ο ασθενής παρουσιάζει αδυναμία οφθαλμικών μυών και μυών προσώπου με αποτέλεσμα «πρόσωπο-μάσκα». Η φυσιολογική αιώρηση των άνω άκρων κατά το βάδισμα μειώνεται και η βάδιση δυσχεραίνεται. Υπάρχει αδυναμία μασήσεως και αρθρώσεως. Αποτελεί το πιο σοβαρό σύμπτωμα της νόσου του Πάρκινσον.

Ανοια. Συνήθως αποτελεί όψιμη εκδήλωση της νόσου.

 

Θεραπεία

Όπως προαναφέρθηκε η κύρια παθολογική διαταραχή είναι η εξάντληση των αποθεμάτων δοπαμίνης στα κύτταρα της μέλαινας ουσίας και του νεοραβδωτού σώματος.

Οι ασθενείς που δεν απαντούν ή αποκτούν αντοχή στη συντηρητική φαρμακευτική θεραπεία, μπορεί να αποτελέσουν υποψήφιους για χειρουργική θεραπεία. Η θεραπευτική χειρουργική προσπέλαση αποφασίζεται με βάση τα πρωτεύοντα συμπτώματα του ασθενούς: τρόμος, δυσκαμψία, βραδυκινησία.

Οι επεμβάσεις που λαμβάνουν χώρα είναι:

α) Στερεοτακτική θαλαμοτομή (Vim) και ωχροτομή (GPi)

β) Εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση θαλάμου (Vim), ωχράς σφαίρας (GPi) και υποθαλαμικού πυρήνα (STN). Τα τελευταία χρόνια έχει επίσης χρησιμοποιηθεί ως στόχος ο προγεφυρικός πυρήνας (PPN) στη γέφυρα.

Γενικά θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η θαλαμική στόχευση είναι περισσότερο αποτελεσματική σε ασθενείς με κυρίαρχο σύμπτωμα τον τρόμο, ενώ η στόχευση της ωχράς σφαίρας και του υποθαλαμικού πυρήνα είναι περισσότερο αποτελεσματική σε ασθενείς με κυρίαρχο σύμπτωμα τη δυσκαμψία / βραδυκινησία.

Η χειρουργική τεχνική της στερεοτακτικής στόχευσης εν τω βάθει εγκεφαλικών πυρήνων απαιτεί εξαιρετική ακρίβεια και γίνεται με εξοπλισμό που πραγματοποιεί ηλεκτρονική συγχώνευση αξονικής και μαγνητικής τομογραφίας εγκεφάλου του ασθενούς προκειμένου να συνδυαστεί η γεωμετρική ακρίβεια με την ανατομική λεπτομέρεια στο σχεδιασμό της επέμβασης. Η επέμβαση αποτελείται από δύο χρόνους: 1) το χρόνο της τοπικής αναισθησίας σε συνδυασμό με monitoring-αναισθησιολογική φροντίδα (ΜΑC), προκειμένου ο ασθενής να βρίσκεται σε εγρήγορση και να είναι συνεργάσιμος. Κατά τη διάρκεια του χρόνου αυτού το κεφάλι του ασθενούς είναι τοποθετημένο σε στερεοτακτικό πλαίσιο και πραγματοποιούνται μικρο-καταγραφές και μικρο- & μακρο-διεγέρσεις, προκειμένου να εντοπισθεί ηλεκτροφυσιολογικά ο στόχος και να τοποθετηθούν με τη δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια τα εν τω βάθει ηλεκτρόδια 2) το χρόνο της γενικής αναισθησίας, κατά τον οποίο πραγματοποιείται η εμφύτευση του διεγέρτη στην υποκλείδια χώρα και συνδέεται αυτός με τα εν τω βάθει τοποθετημένα ηλεκτρόδια.

Τα τελευταία χρόνια η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση κερδίσει όλο και περισσότερο έδαφος σε σχέση με τη διενέργεια εν τω βάθει θερμικών βλαβών (αντιστρεψιμότητα, αμφοτερόπλευρη στόχευση, λιγότερες επιπλοκές) και τα αποτελέσματα είναι σημαντικά για τη λειτουργική βελτίωση και αποκατάσταση του φαρμακοανθεκτικού παρκινσονικού ασθενούς. Από την άλλη πλευρά η εξέλιξη της τεχνολογίας προσφέρει όλο και πιο εξελιγμένα συστήματα στερεοτακτικής στόχευσης (εξατομικευμένες στερεοτακτικές πλατφόρμες) και ηλεκτρικής διέγερσης του εγκεφάλου (διέγερση σταθερής έντασης ρεύματος, ηλεκτρόδια πολλαπλών πόλων).

Η Κλινική μας διαθέτει ειδικό εξοπλισμό υψηλής τεχνολογίας για την αντιμετώπιση των κινητικών διαταραχών, που μπορεί να οφείλονται στη νόσο του Πάρκινσον. Εφαρμόζοντας τις διεθνώς καθιερωμένες τεχνικές της στερεοτακτικής θερμικής διατομής ή της εμφύτευσης διεγέρτη-βηματοδότη των βασικών γαγγλίων τα συμπτώματα είναι δυνατόν να βελτιωθούν εντυπωσιακά και ο ασθενής να αποκατασταθεί λειτουργικά.